Anna Wieszczyk dostała niełatwe zadanie - narysować spooky historię dla dzieciaków, gdzie na kartach będą się przewijać duchy, zombie, nekronomicony, meduzy i pewien potwór uwięziony w komputerowej grze - i jednocześnie nie ocierać się o graficzny banał.
W recenzji poprzednich zeszytów wyraziłem nadzieje, że autor poprowadzi fabułę do przodu w innym celu, niż przywołanie nostalgii za latami 80-tymi ubiegłego wieku. Miło mi więc donieść, że w zeszycie trzecim Przygoda wszystko ładnie wypośrodkował.
Nie wiem gdzie chłopaki z yelly.studio dorwali Dawida Malika, ale ta nowa twarz w tym malutkim wydawnictwie przyniosła niespodziewaną porcję świeżej krwi.
Zastanawialiście się kiedyś, jakby wyglądał patostream w postaci komiksu? Więc mniej więcej tak.
Hubert na początku roku zapowiedział koniec serii. Po czym 'puścił oko' sugerując, że to niekoniecznie oznacza rozstanie się z bohaterami. Teraz już wszystko wiadomo. Szósty zeszyt to koniec WE. Ale...
Jeszcze przed startem serii autor tak reklamował świeżutki tytuł: "Mój nowy projekt komiksowy nazywa się Nekros, jest inspirowany mangami z dużą ilością walk i rysowany z użyciem rastrów". Epickich walk jak to tej pory nie uświadczyliśmy. Aż do teraz.
Dzisiejszy tekst będzie dotyczył przede wszystkim papierowego wydania komiksu. W tym przypadku ma to pewne znaczenie.
Hubert Ronek tak podjarał się faktem, że jego post-apokaliptyczna seria W.E. trafiła w wersji cyfrowej na platformę Empik GO, że poprosił mnie, bym mu pomógł rozsławić tę wiadomość za pomocą takiej fajnej graficzki. Z chęcią to czynię. A za kilka dni na blog powinien trafić tekst o tym, ile Ronek - ogłaszając finał serii - zdążył powyjaśniać zagadek. I czemu będę chciał mu przypiąć łatkę 'niepoprawnego pracusia'!
My, ludzie z pierwszej Arkadii, przybyliśmy w pokoju, przynosząc wam magię i mądrość. Podporządkujcie się, a stworzymy - dla was i dla nas - Arkadię od nowa! Tak oto w dwuznaczny sposób zaczyna się opowieść o młodym chłopaku, który przybywa z ważną misją do Saitos, miasta Wolnych Magów by uratować panującą tam Królową.
Powiadają, że dowcip powtarzany sto razy przestaje być śmieszny. Bohaterowie dzisiejszego wpisu próbują zaprzeczyć tej tezie.
