Urocze historyjki o niewesołym życiu.
Trzeci zeszyt koncentruje się głównie na losach Nicholasa i jego 'długiej, powrotnej drodze'.
Okładka zeszytu drugiego wprowadza w błąd - do takiej sytuacji w komiksie nie dochodzi!!
To amerykański komiks, przeznaczony głównie na tamtejszy rynek, ale w naszym przypadku kluczową postacią jest rysownik.
Mogłoby się wydawać, że młody artysta, który swoimi pierwszymi dziełami powoli zaczyna przebijać się do świadomości szerszej publiczności, kolejne rzeczy zrobi przystępniejsze, łatwiejsze w odbiorze, by móc choć przez chwilę posurfować na fali. Ale Luko Czakowski najwyraźniej chce być jeszcze tym młodych, gniewnym, poszukującym.
Wcześniejszy komiks Czakowskiego, Głowa, jest tym rodzajem opowieści, który nie potrzebuje rozszerzeń. A jednak autor znalazł furtkę, by zrobić prequel. Uderzający w inne tony niż poprzednie wydawnictwo, ale również nasączony noirową psychodelią.
Kolejny ciekawy projekt na webkomiksach. Zapowiada się jako post-apo, ale ciężko powiedzieć w którą stronę fabuła skręci. Odnogi są właściwie nieograniczone.
Edyta Bystroń stworzyła baśń. W konwencji fantasy. Ale też w swoim charakterystycznym stylu!
Mam stresa. O tym komiksie napisano już wszystko i każdy kolejny głos jest tylko bladym cieniem tych najlepszych recenzji. Ale już sierpień, w odtwarzaczu gra klasyczny album Counting Crows, więc trzeba się jakoś zmusić do sklecenia paru słów. Gdyż coś siedzi w środku i szuka ujścia.
W drugiej części flipbooka Gizicki zaprosił do współpracy Adriana Tomine, autora Niedoskonałości. Znaczy... Mikołaja Ratkę, ale ci, którzy przeczytali ten komiks zrozumieją suchara :)
Naczytałem się już na tyle komiksów Gizickiego, że biorąc jego kolejny tytuł do ręki jestem już pewien o jego jakość. Nie inaczej jest i tym razem.
Edyta Bystroń dobrze czuje się w historiach wielkomiejskich ludzi borykającymi się ze wieloma bolączkami współczesnego świata. Tym razem zderza ze sobą na chwilę dwie odmienne osobowości i z uwagą badacza obserwuje rozchodzące się kręgi fal, który po owym zderzeniu powstały.
Powiadają, że dowcip powtarzany sto razy przestaje być śmieszny. Bohaterowie dzisiejszego wpisu próbują zaprzeczyć tej tezie.
