Pierwszy zeszyt jako origin spełnił swoje zadanie - doprowadził do sytuacji, w której Orest zyskał supermoce i sprawdził je w praktyce. Można więc oczekiwać, że w drugiej odsłonie zobaczymy częściej chłopaka w akcji.
Szumiejko nie daje się długo prosić i pcha głównego bohatera w stronę kolejnych bandziorów by wyssać dla swojego "pana" kolejne porcje czerni. Scenarzysta z lubością pokazuje, że związek Oresta i potwora daleki jest od symbiozy. To cały czas relacja pan-władca, dodatkowo zmodyfikowana narkotycznym ciągiem. Mogłoby się wydawać, że przekazanie supermocy pozwoli mężczyźnie wyrwać się z morfinowego nałogu. Owszem, człowiek przestał brać dragi, jednak każdorazowa akcja wciągania czerni kończy się dla niego ekstazą, przewyższającą normalne chemiczne doznania. Novak jest typem bohatera upadłego, a Szumiejko nie jest (jeszcze?) specjalnie zainteresowany by przestać mu rzucać kłody pod nogi.
Ale perypetie głównego bohatera to nie był jedyny wątek poruszony w zeszycie pierszym. Tam fabularne dywergencje działały niezależnie od siebie, tutaj ich kontynuacje zaczynają się łączyć. Dowiadujemy się coś więcej o postaci Adam Hetmana, którego scenarzysta też z lubością dręczy psychicznie (słowami jego zwierzchników); również wątek Suflera został tak poprowadzony, że wydaje się zmierzać do końca. Niejako w gratisie Stanisław cofa się na chwilę parę lat do tyłu, dzięki czemu mamy okazję się dowiedzieć o przyczynach tragedii, która spotkała głównego bohatera. Choć mnie najbardziej zaintrygował fakt, że tajemnicza istotna jest... wybredna. Nie chce wysysać czerni z każdego złola, którego Orest napotka. Znaczy - ma jakiś plan, bądź są ukryte powiązania między postaciami, które jeszcze nie widzimy.
O stylu graficznym Tomasza Patelczyka ciężko napisać cokolwiek nowego. Jego cienka mango-podobna kreska zgrabnie tworzy noirowy klimat, facet elementy czerwieni stosuje w rozumny i powściągliwy sposób. Brakuje chłopakowi jeszcze doświadczenia w łapie, widać to głównie przy rysowaniu postaci w biegu, jednakże wypracował sobie na tyle rozpoznawalny styl, że po dwóch latach czekania na nowy zeszyt już po pierwszej stronie łapie się właściwy klimat.
Fajnie się rozwija ten Karmiciel. Twórcy napoczęli kilka wątków, część z nich zaczęli konsumować, pozostałe zostawili na później. I trzymają fason jeśli chodzi o utrzymanie ponurego wydźwięku opowieści. Dalej nie ma tu pozytywnych postaci, są tylko mniej bądź bardziej skorumpowani. I chyba mają w zanadrzu parę niespodzianek, gdyż nie wszystko wydaje się być takie proste jak wydaje się na pierwszy rzut oka. Mogę się czepiać szczegółów (część narracji pisanej czerwonymi literami miejscami jest zbyt pretensjonalna w byciu "noir", niektórzy trzecioplanowi bohaterowie są usuwani z planszy w "magiczny" sposób, nie brak cudownego zbiegu okoliczności), mogę wzdychać, że wszystko to już było, w dodatku zrobione dużo razy lepiej, to jednak ciekawy jestem co dalej i trzymam kciuki za Oresta, gdyż jest naprawdę w niewesołej sytuacji.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz