Slaviik był jednym z bardziej wyrazistych artystów udzielających się w serii Rzeźzinowych antologii. Miło mi więc donieść, że na rynek niedawno trafił tytuł, w którym można w pełni posmakować jego umiejętnościa ilustratorskich.
To komiks anglojęzyczny. Niewiele wiadomo o scenarzyście Jake'u A. Schaeferze, oprócz tego, że jest autorem dość grubej powieści Featherlight. W Interregnum poznajemy Longeye, snajperkę od brudnej roboty, która jest właśnie w trakcie wykonywania takiego zlecenia. Przebieg zadania oraz odbiór zapłaty zajmuje pierwszą część komiksu. W drugiej śledzimy przygody grupy, której kobieta jest częścią. Ekipa właśnie przygotowuje się do zinfiltrowania fabryki firmy farmaceutycznej produkującą silny lek przeciwbólowy o nazwie Artroxodone. Chemiczka tam pracująca podejrzewa, że włodarze owej korporacji zatajają przed nią informacje o groźnych skutkach ubocznych narkotyku.
Nie jest to komiks sensacyjny, jak może się wydawać po takim opisie. Silny element fantastyczny pojawia się już na drugiej stronie. Longeye towarzyszy jednooki potwór z potężnymi mamucimi kłami (ten na okładce). W dodatku nikt go nie widzi. Kreatura wydaje się więc działać na podobnej zasadzie co Ryuk z Death Note. Schaefer ze strony na stronę udziwnia świat, ale na razie rzuca czytelnikowi smaczki, bez podawania konkretnych informacji. Wzmiankuje coś o jakiejś inwazji, każe bohaterom przechodzić przez portale prowadzące do zalanych czerwienią infernalnych przestrzeni, za służących robią groteskowe ni-to-roboty, ni-to-stworzenia. Strasznie to wszystko intrygujące, ale na razie trzeba obejść się smakiem i grzecznie czekać na ciąg dalszy.
Należy mieć też świadomość, że Vortex miejscami jest trochę przegadany. Na szczęście Jake umie pisać dialogi. Rozmowa pomiędzy Longeye a Weevilem (świetny nick!) kreśli od razu charakter głównej bohaterki, podobnie jak narada członków grupy. Schaefer buduje swoją historię slowburnerowo, ale nie marnuje czasu na miałkie pogadanki. Umie rozpisać opowieść na kilku bohaterów, dialogi logicznie wynikają jedne z drugich, a lekki sarkazm naturalnie dopełnia obrazu dnia z życia najemnika. Jedna rzecz mi jedynie zgrzyta w konstrukcji - scenarzysta nie daje żadnej wskazówki, czy wydarzenia z drugiej części komiksu są kontynuacją pierwszej akcji czy też może... prequelem. Domyślam się, że ujawnienie tej informacji autor zostawił sobie na później, ale skoro już teraz rzuciło mi się to na oczy, znaczy tylko że owo cięcie fabularne nie wyszło zbyt gładko.
A jak to wszystko Dawid Janiak narysował! Ilekroć oglądam jego prace, cały czas w głowie wyświetla mi się serial Scavengers Reign. Czyli kreska w stylu Moebiusa, pełna kreślonych sylwetek w dostojnej, schludnej i eleganckiej pozie oraz niejednokrotnie zerkającej w stronę stylistyki ligne claire. Nie widzę Slaviika w scenach akcji, w natłoku wydarzeń i pełnych dynamiki panelach. Dawid rysuje "stoicko" - jego kadry to spokojne przyglądanie się wydarzeniom, chłodna kalkulacja i pełne profesjonalizmu przygotowanie się do "strzału". U Janiaka wszystko dzieje się podskórnie; artysta jedynie miejscami pozwala rysowanym postaciom dać upust emocjom. I nie potrzebuje zbyt wielu szczegółów by wywołać u czytelnika efekt realizmu. Ten wytwarza fryzurami, ubiorami, naturalnie wyglądającymi gestami, drobnymi elementami wystroju a także rozmieszczeniem kadrów na stronie. Artysta nie potrzebuje splash-pagów (jest jeden) by się popisywać epickością. Najciekawsze rzeczy dzieją się na poziomie "drobnicy" - raz węższych, raz szerszych kadrów o różnej ogniskowej. Dają one poczucie schludności kompozycyjnej a owa schludność zwyczajnie raduje nieprzebodźcowane oko.
Kolorystycznie Interregnum ma sporo do zaoferowania. Slavikk sprytnie barwi kolory szkieł lennonków, dzięki czemu Longeye przed długi czas pozostaje postacią z kamienną twarzą (i ma charakterystyczny vibe Woody'ego Harrelsona z Urodzonych morderców). Czerwień z zaświatów uderza po oczach intensywnością. Odcień skóry podąża na porą dnia i rozproszonym światłem w pomieszczeniach. Ta potrafi, kiedy trzeba być ziemista, albo przyjemnie żółto-pastelowa. Mimo, że Janiak używa dość ograniczonej palety barw, tam gdzie wychodzi poza zestaw, robi to z głową. Lazurowy błękit wprowadza spodziewany chłód, kolor spodni snajperki wyraźnie się zaznacza na kadrach, czerwień potworo-robota od razu krzyczy "nie pochodzę z tej ziemi". Co prawda kolory wypadają lepiej w wersji cyfrowej; fizycznie komiks wydaje się cierpieć na efekt filtru postarzającego związanego z wchłanianiem farby drukarskiej w papier, niemniej jednak pokazuje, że Slaviik rozumie na czym polega dobry kontrast.
Tak, wersję drukowaną można kupić na Gildii (niestety format A5), ale też można sobie przeczytać za darmoszkę wydanie cyfrowe w tym miejscu. Polecam. I dla scenariusza i dla rysunków.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz